Pibor
Een veilige plek om te spelen is hier niet vanzelfsprekend.
Na een treinreis, twee keer overstappen, een helikoptervlucht en een autorit sta ik in Pibor. Het leven draait hier om de rivier. In een droog gebied van 40 graden is die een zegen, maar ieder jaar overstroomt ze. Het water raakt vervuild en cholera ligt op de loer.
Weinig wegen, weinig voorzieningen. Eindeloze kilometers bush. En veel geweld.

Op de eerste dag bezocht ik met collega’s een kindvriendelijke plek van Red een Kind. Kinderen kunnen daar even gewoon kind zijn. En ze zijn er veilig terwijl hun ouders werken.

In Akilo bezocht ik een ECD, een kleuterschool.

Wat mij het meest inspireerde, was het team dat hier werkt.
Nyoka is een van hen. Zij hielp me met de interviews. Het team houdt de programma’s draaiende: ze coördineren, maar staan ook zelf op de kindvriendelijke plek. Sommigen zijn een half jaar achter elkaar weg van huis. En ze lachen veel, terwijl ze elke dag de moeilijke realiteit hier zien.

Van de community kreeg ik een gebreide hoed.
Mijn rol deze week was luisteren, met mijn camera vastleggen en laten zien hoe de situatie hier is.